Metaphysical Investigations

fa جایگاه دیرند برگسون در جورچین فلسفی ژیل دلوز The Place of Derrida Bergson in Gilles Deleuze's Philosophical Puzzle فلسفی Philosophy مقاله پژوهشی Original Article چکیده: دلوز مجذوب مسأله بیان اسپینوزایی است؛ مسأله‌ای که وحدت بخشِ جوهر یگانه و حالات و صفات آن است؛ اما این "بیان شدن"، زمانمند است. به عبارت دیگر جوهر که ثابت سیال است برای بیان شدن یا تحققش  بستری سیال می‌خواهد؛ این بستر، زمان است. البته این زمان نه زمان دوْری است، نه زمان خطی و نه حتی زمان وجودی؛ بلکه زمان ویژه&lrm;‌ای است که با مفهوم کلیدیِ برگسونیِ دیرند مطرح می‌شود. دیرند به تبع فهم دلوز-برگسونی از زمان، درونی، غیرعددی، غیر قابل تقسیم و فاقد ویژگی مکانی است. دیرند معطوف به گذار، تغییر، و شدن است؛ اما شدنی که دوام می‌آورد، و تغییری که همان سیالیت جوهر است. ویژگی اصلی دیرند تفاوت است؛ درواقع دیرند آن چیزی است که با خودش تفاوت دارد، تفاوتی که تحت مقولات اینهمانی درنمی‌آیند. در واقع آنچه دیرند را دیرند می‌کند متفاوت بودن آن است؛ البته این تفاوت از جنس تفاوت با چیزی یا تفاوت با دیگری نیست بلکه تفاوت با خود یا دقیق‌تر، تفاوت در خود است؛ این نشان می‌دهد که تفاوت در خود، ویژگی عارض بر دیرند نیست بلکه کاملا ذاتی آن است. این ویژگیِ ذاتی است که از دلوز دلبری می‌کند و او را شیفته برگسون می‌سازد. این مقاله با تکیه بر این پیوندهای مفهومی، نشان می‌دهد که چگونه دلوز از رهگذر بازخوانی برگسون، دستگاهی زمان‌مند و تفاوت‌محور برای فهم هستی بنا می‌کند.   This article examines and critically assesses the role of Bergson’s durée in Deleuze’s philosophy. Deleuze is fascinated by Spinoza's concept of expression, which unifies the single essence and its states and attributes; but this "expression" is temporal. In other words, the essence, which is a fluid constant, requires a fluid context for its expression or realization; this context is time. Of course, this time is neither circular, nor linear time, nor even existential time; but it is a special time that is raised by the key Bergsonian concept of the durée. The durée, according to the Deleuze-Bergsonian understanding of time, is internal, non-numerical, indivisible, and devoid of spatial characteristics. The durée is focused on transition, change, and becoming; but the becoming that endures, and the change that is the fluidity of the essence. The main characteristic of the durée is difference; in fact, the durée is that which is different from itself, a difference that does not fall under the categories of identity. What makes the durée the durable is its difference; Of course, this difference is not a difference with something or a difference with another, but a difference with oneself, or more precisely, a difference in itself; this shows that difference in itself is not an attribute imposed on the other but is entirely inherent to it. It is this inherent attribute that charms Deleuze and makes him fascinated by Bergson. Deleuze, through a re-reading of Bergson, constructs a temporally oriented and difference-based apparatus for understanding being.   دلوز، برگسون، زمان، دیرند، صیرورت، تفاوت Deleuze, Bergson, time, durée, becoming, difference 0 0 http://mi.khu.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-359-1&slc_lang=fa&sid=1 Hossien Zohdi Sehat حسین زهدی صحت h.zohdi5911@yahoo.com 10031947532846002477 10031947532846002477 Yes University of Malayer دانشگاه ملایر Syed Masoud Seif سیدمسعود سیف dr_sayf2003@yahoo.com 10031947532846002478 10031947532846002478 No Imam Khomeini International University دانشگاه بین المللی امام خمینی(ره) Ali Naghi Baghershahi علی نقی باقرشاهی baghershahi@ikiu.ac.ir 10031947532846002479 10031947532846002479 No Imam Khomeini International University دانشگاه بین المللی امام خمینی(ره)