fa در تاریکی هستی: خوانشی هایدگری از «دازاین» و «پرتاب‌شدگی» در رمان بوف کور فلسفی Philosophy مقاله پژوهشی Original Article <div style="text-align: justify;"><span style="font-size:11pt"><span style="text-justify:inter-ideograph"><span style="line-height:normal"><span style="direction:rtl"><span style="unicode-bidi:embed"><span style="font-family:Calibri,sans-serif"><span lang="FA" style="font-size:14.0pt"><span b="" style="font-family:" zar="">رمان بوف کور صادق هدایت، به‌عنوان یکی از برجسته‌ترین متون ادبیات مدرن فارسی، عرصه‌ای برای تأملی فلسفی دربارۀ وضعیت وجودی انسان فراهم می‌سازد. این پژوهش با اتخاذ رویکردی پدیدارشناسانه ـ اگزیستانسیالیستی و با تکیه بر مفاهیم بنیادین اندیشۀ هایدگر، به‌ویژه دازاین، پرتاب‌شدگی و اضطراب، می‌کوشد نشان دهد که مسئلۀ&shy;محوری رمان نه صرفاً بحران روانی یا نمادگرایی انتزاعی، بلکه رویارویی انسان با تجربه‌های بنیادین چون تنهایی، مرگ، و امکان است. در این چارچوب، آثار فیلسوفان اگزیستانس همچون کیرکگور، یاسپرس، سارتر و کامو نیز برای تعمیق تحلیل به‌کار گرفته شده‌اند. برخلاف برخی برداشت‌های رایج، که خودکشی هدایت را به نهیلیسم فلسفی پیوند می‌زنند، این پژوهش تأکید می‌کند که فیلسوفان اگزیستانس بر امکان‌های رهایی‌بخش دازاین و آزادی در مواجهه با مرگ تمرکز دارند؛ ازاین‌رو، خودکشی نویسنده بیشتر در حوزۀ روان‌شناسی و شرایط زیستۀ فردی معنا می‌یابد تا در بستر فلسفۀ وجودی. نوآوری مقاله در بازخوانی مفهوم &laquo;تاریکی هستی&raquo; نه به‌مثابۀ بن‌بست، بلکه چونان لحظه‌ای برای گشودگی به امکان‌های نوین وجودی است. روش تحقیق بر پایۀ تحلیل کیفی و رویکرد هرمنوتیکی است و نشان می‌دهد که هدایت پیش از گسترش رسمی اندیشۀ اگزیستانسیالیسم در ایران، جهانی داستانی آفریده است که فلسفه و ادبیات را در بازاندیشی نسبت انسان با زمان، مرگ و خویشتن به هم پیوند می‌دهد.</span></span></span></span></span></span></span></span></div> <div style="text-align: justify;"><span style="font-size:11pt"><span style="line-height:normal"><span style="unicode-bidi:embed"><span style="font-family:Calibri,sans-serif"><span style="font-size:12.0pt"><span new="" roman="" style="font-family:" times="">This article offers a Heideggerian reading of <i>The Blind Owl</i>, the most influential modern Persian novel by Sadegh Hedayat, as a literary embodiment of existential and phenomenological experience. Rather than interpreting the novel through psychological or symbolic lenses, this study approaches it as an ontological field in which the structures of Dasein&mdash;such as anxiety, death, thrownness, and alienation&mdash;unfold through narrative form and language. By drawing on Heidegger&rsquo;s concepts of Being-in-the-world and Being-toward-death, the article argues that the narrator&rsquo;s solitude, fragmented self, and disrupted temporality are manifestations of existential homelessness, where language ceases to function as the &ldquo;house of Being&rdquo; and instead becomes a site of estrangement. The methodology is interpretive&ndash;hermeneutical, focusing on a close textual analysis of the novel through the lens of phenomenological ontology. Ultimately, the paper demonstrates that <i>The Blind Owl</i> transcends psychological despair and constitutes a modern literary exploration of the human condition in confrontation with nothingness. Through its fractured narrative and poetic ambiguity, Hedayat&rsquo;s work transforms philosophical reflection into literary experience, allowing Being to reveal itself within the very darkness of existence.</span></span></span></span></span></span></div> صادق هدایت, بوف کور, مارتین هایدگر, دازاین, پرتاب‌شدگی, اگزیستا-نسیالیسم Heidegger, Dasein, Existentialism, Phenomenology, The Blind Owl 375 403 http://mi.khu.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-351-1&slc_lang=fa&sid=1 Mohsen Sarebannejad محسن ساربان نژاد sarebannejad@ut.ac.ir 10031947532846002610 10031947532846002610 Yes Ph.D., Advanced Studies of Art College of Fine Arts, University of Tehran, Tehran, Iran دانش‌آموخته دکتری پژوهش هنر، دانشکدۀ هنرهای تجسمی، پردیس هنرهای زیبا، دانشگاه تهران