fa مبادی مختلف شر از منظر افلاطون و افلاطونیان میانه فلسفی Philosophy مقاله پژوهشی Original Article <div style="text-align: justify;"><span style="font-size:12px;"><span style="font-family:IRANyekan;"><span style="line-height:normal"><span style="direction:rtl"><span style="unicode-bidi:embed"><span lang="FA">در افلاطون نظریۀ منسجمی دربارۀ مسالۀ شر وجود ندارد. با نگاه به آثار او می‌توان گزینه‌های</span><span lang="FA"> مختلفی را برای مبدئیت شرور در عالم پیشنهاد داد. این مبادی عبارت هستند از: (1) صورت شر، (2) دوی نامتعین (</span><span dir="LTR">Indefinite Dyad</span><span lang="FA">)</span><span lang="FA">، (3) ضرورت در <i>تیمائوس</i>، (4) نفس شریر در <i>قوانین</i> و (5) ماده. فیلسوفان افلاطونی، به&shy;خصوص افلاطونیان میانه، دربارۀ این مبادی بحث کردند و کوشیدند به تفسیر منسجمی از نظریۀ افلاطون دربارۀ خاستگاه شر دست پیدا کنند. در مقالۀ حاضر، نخست مبادی احتمالی شر در آثار افلاطون را تحلیل خواهیم کرد. منابع ما برای بررسی نظریۀ افلاطون دربارۀ خاستگاه شر عبارت هستند از محاورات افلاطون و آموزه‌های نانوشتۀ او. استدلال می‌شود که صحت انتساب برخی از این مبادی، مانند نفس شریر، به افلاطون مخدوش است. اما برخی مبادی دیگر، مانند صورت شر، در فلسفۀ افلاطون مطرح هستند. در ادامه، مباحث دو فیلسوف افلاطونی میانه در قرن دوم میلادی، یعنی پلوتارخس و نومنیوس، دربارۀ این مبادی ارائه خواهد شد. تلاش این دو فیلسوف آن بود که میان مبادی مختلف شر در افلاطون پیوند برقرار کنند. پلوتارخس برخی از این مبادی را معلول مبادی دیگر دانست، و نومنیوس به تمامی آن‌ها وحدت بخشید و به&shy;عنوان مبدئی واحد از آن‌ها نام برد. کوشش‌های این فیلسوفان برای ارائۀ تفسیری یکپارچه از آراء افلاطون در نهایت منجر به پیدایش نظریات منسجم‌تر فیلسوفان نوافلاطونی دربارۀ مسالۀ شر شد. روش تحقیق در این مقاله مطالعۀ کتابخانه‌ای مبتنی بر تحلیل متون افلاطون و افلاطونیان میانه است.</span><span dir="LTR"><span style="font-family:"Times New Roman",serif"></span></span></span></span></span></span></span><br> <br> <br> &nbsp;</div> <div style="text-align: justify;"><span style="font-size:11pt"><span style="line-height:normal"><span style="unicode-bidi:embed"><span style="font-family:Calibri,sans-serif"><span style="font-size:12.0pt"><span new="" roman="" style="font-family:" times="">Plato, the renowned Greek philosopher, expounds a multitude of ideas within his works concerning the problem of evil. These ideas have exerted a profound influence on ancient and medieval philosophers. However, Plato&#39;s theories regarding the origin of evil are fragmented and lack coherence. In his dialogues such as <i>Timaeus</i>, <i>Laws</i>, and <i>Statesman</i>, he references several metaphysical entities as evil principles. Nevertheless, the dialogues do not stand as the sole source for comprehending Plato&#39;s views on the problem of evil. It seems that certain teachings of Plato did not manifest explicitly in his dialogues and were orally conveyed to his disciples. These teachings are referred to as the &quot;Unwritten Doctrines,&quot; and our understanding of them primarily derives from reports provided by Plato&#39;s disciples. Among the first disciples of Plato, the Unwritten Doctrines held equal importance to the teachings contained in the dialogues, and our principal source of information about these teachings comes from Aristotle&#39;s reports in <i>Metaphysics</i> and <i>Physics</i>.</span></span></span></span></span></span></div> افلاطون, شر, پلوتارخس, نومنیوس, دوی نامتعین, ضرورت, نفس شریر Plato, Evil, Plutarch, Numenius, Indefinite Dyad, Necessity, Evil Soul 367 396 http://mi.khu.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-263-1&slc_lang=fa&sid=1 Ali Nikzad علی نیک زاد a.nikzad.c@gmail.com 10031947532846001832 0009-0001-6987-5548 Yes Allameh Tabataba’i University دانشگاه علامه طباطبایی Ghasem Pourhasan قاسم پورحسن pourhasan@atu.ac.ir 10031947532846001833 10031947532846001833 No Allameh Tabataba’i University دانشگاه علامه طباطبایی